Hoe het allemaal begon

Mijn eerste hondenbaan.

Als klein meisje riep ik altijd al dat ik met dieren of mensen wilde werken en toen ik naar de middelbare school ging vond ik dat ik hier wel oud genoeg voor was, zo begon ik op mijn 12de als oppas voor kinderen (ja echt ;)). Op mijn 14de wilde ik toch ook heel graag met dieren werken en besloot ik als verlegen meisje al mijn moed te verzamelen en onze dierenarts tijdens een consult met onze hond te vragen of ze misschien een plek wist waar ik zou kunnen werken.

Dierenverzorgingscentrum Vught.

Toevallig wist de dierenarts een dierenpension in Vught welke ik een berichtje zou kunnen sturen. Ik besloot te mailen (bellen was sowieso veel te eng ;)) en kreeg een dag later al antwoord dat ik op sollicitatie gesprek mocht komen. Tijdens mijn gesprek mocht ik mee gaan kijken bij de honden, ik weet nog dat ik behoorlijk onder de indruk was van de hoeveelheid kennels en honden en van het feit dat het toch wel heel veel herrie maakt wanneer 20 honden je blaffend verwelkomen wanneer je langs de kennels loopt. Van wat Joke (de eigenaresse) vertelde hoorde ik op dat moment vrij weinig maar toen we weer buiten kwamen zei ze dat het nu heel rustig was omdat het geen vakantie is. “In de zomer zitten hier rond de 100 honden.” Ook was het een pension voor Katten, konijnen en knaagdieren. Als ik dacht dat ik de honden kon houden, niet vies was van hard werken en niet bang was om vies te worden mocht ik komen. Mijn eerste dierenbaan was een feit!

Hard werken.

Hard werken was het zeker. De eerste maanden bestond mijn werk uit het aanlijnen en naar de speelweides brengen van de honden, kennels schrobben, kennels droogtrekken, de goot voor de kennels schoonmaken, waterbakken vullen, honden buiten aanlijnen en weer naar binnen brengen, Voerbakken ophalen, voerbakken afwassen, poepscheppen, koffie zetten en planten water geven. Ik deed het allemaal zonder mopperen en was superblij met mijn hondenbaan. Ik wilde het vooral heel graag goed doen.

Mijn eerste les van de honden.

De honden zaten gemiddeld per 2 in een kennel, in het begin vond ik het behoorlijk lastig om de kennels in te stappen zonder dat de honden ontsnapte. Op het moment dat dit gebeurde en een hond al naar buiten rende voor ik hem aan kon lijnen kon ik wel door de grond zakken, dit had als gevolg dat ik extra krampachtig de kennels binnen stapte en er nog meer honden ontsnapte ;). Als ik ze dan eenmaal aangelijnd had werd ik meegesleurd naar een speelweide waar ik de riem weer af kon doen en dan begon het feest weer van voor af aan bij de volgende kennel . Al die grote honden zijn best sterk voor een 14 jarig meisje. Al snel bedacht ik dat ik vast iets verkeerd deed want bij de rest zag het er een stuk makkelijker uit, uitgebreid een hond leren wachten voor de deur of leren wandelen zonder trekken was natuurlijk geen tijd voor (en had ik ook de kennis nog niet voor.) maar jezelf anders opstellen kan wel, honden genoeg om te oefenen. Ik kwam tot de conclusie dat wanneer ik gewoon de kennel deur open deed en met zelfvertrouwen binnen stapte de honden (meestal ;)) niet langs me heen racete en ik ze rustig aan kon aanlijnen, wanneer we dan naar buiten stapte en ik bedacht in mijn hoofd dat ze heel netjes mee gingen lopen gebeurde dit meestal ook. Geen correcties of training voor nodig gewoon jezelf anders opstellen was in dit geval dus al heel helpend ;).

Heel veel geleerd.

Na een aantal maanden ging het werken met de honden super makkelijk. Als vanzelf kon ik overal de kennel instappen, de honden aanlijnen en buiten zetten. Ook bij het weer binnen halen kwamen de honden meestal meteen netjes aangelopen en kon ik ze zonder moeite aanlijnen en weer naar het goede hok brengen. Mijn rassen kennis groeide in hoog tempo en ook mijn schoonmaak kunsten werden steeds beter en gingen steeds sneller (maar goed dat is voor dit verhaal niet zo belangrijk. ) Langzaamaan mocht ik steeds meer taken uitvoeren waar ik in mijn vervolgopleidingen en werk ook superveel aan heb gehad: Ik voerde de honden, haalde ze uit de klit voordat ze naar huis gingen, gaf ze mee terug aan klanten, leerde combinaties te maken van welke honden bij elkaar in een kennel zouden kunnen, deed de eigen honden in bad voor een show, leerde meer over het verantwoord fokken met honden, diende medicatie toe en leerde daarbij zelfs dingen als insuline spuiten. Het belangrijkste was misschien wel dat ik feilloos en snel honden en hun gedrag leerde lezen en snel leerde inschatten hoe ik elke hond het beste kon benaderen.

Een eigen dag.

Ik weet nog dat ik ondertussen in 2 HAVO/VWO zat en moest gaan kiezen of dat ik HAVO of VWO wilde gaan doen. Het advies was VWO maar al mijn vrienden gingen HAVO doen en 6 jaar school klonk wel als heel lang dus ging ik liever naar de HAVO. Tijdens het beetje twijfel wat ik nog had kreeg ik een telefoontje van Joke: degene van de maandag avond stopte ermee en aangezien ik nu alles alleen kon mocht dit mijn vaste dag worden i.p.v. dat ik alleen in de vakanties en weekenden als het druk was werkte. Mijn definitieve keuze was gemaakt HAVO dus en lekker veel tijd over om met de honden te werken. Van deze keuze heb ik geen dag spijt gehad.

Gebleven tot het eind.

Elke maandag avond heb ik er met veel plezier gewerkt en ook in de vakanties was ik bijna fulltime aanwezig. Ik kende alle honden die kwamen en leerde feilloos inschatten hoe ik elke hond (en elk mens en zelfs de katten;)) het best kon benaderen. Ik heb in het pension gewerkt tot het ophield te bestaan omdat de eigenaren met pensioen gingen en ben nog steeds dankbaar voor alles wat ik er heb mogen leren. In alle opleidingen en het werk dat volgde heb ik hier ontzettend veel aan gehad.